Hay, hindi ko alam kung bingi ka ba, manhid, tamad mag-abot ng bayad ng iba o sadya lang talagang ayaw mo akong pansinin. Alin ba dun?

Tatlong taon na tayo dito sa peyups at sa tatlong taon na ‘yon, hindi ko na mabilang kung ilang beses na tayong nagkasabay sa iisang sasakyan. Alam mo bang sa ilang beses na ‘yon, ni minsan ay hindi mo pa inabot ang bayad o sukli ko?

Kung bakit pa kasi sa dinami-dami ng pwede kong makasabay sa dyip, eh ikaw pa. Ikaw pa na ubod ng suplado. Ikaw pa na ayaw yata talaga akong kausapin o tingnan man lang. Pakiramdam mo ba’y nasa taxi ka at solong-solo mo ang buong sasakyan? O baka nama’y iniisip mong ikaw ang may-ari ng dyip at walang ibang taong nakikiangkas?

Hay, tatlong taon nang ganito. Tatlong taon na tayo dito sa peyups. Tatlong taon na tayong halos araw-araw kung magkasabay sa dyip. Tatlong taon na tayong halos araw-araw na nagkakasalubong sa pasilyo ng eskwelahan. Tatlong taon na kitang sinusundan-sundan. Sa madaling salita, tatlong taon na’kong may gusto sa’yo. Hindi lang isa, hindi lang dalawa, kundi tatlo. Tatlong taon. Pero ni minsa’y hindi mo pa ako pinansin, o kinausap. Kahit man lang banggitin ang pangalan ko’y di mo pa yata nagagawa sa tatlong taon na ‘yon....

Ngayon ko lang napansin, medyo matagal-tagal na rin pala ‘yon. Hindi man lang ako napagod sa kadarasal na sana magkasabay na naman tayo sa iisang sasakyan, sa kaka-research ng schedule mo bawat sem, sa kakalingon sa basketball court kapag andun kayo ng mga kabarkada mo kahit may klase ako sa kalapit na classroom (di bale nang magkastiff neck ako pagkatapos ng klase) at sa kakatambay sa canteen kapag kumakain ka na (di bale nang maubos ang barya ko sa kabibili ng kung anu-ano para lang magtagal doon).

Ay, ano ba naman ‘to. Nagmumukha na ba ‘kong tanga? Siguro nga. Obsess na nga rin siguro ako dahil pati hairstyle ko’y ilang beses ko nang pinalitan. Nagpapalit-palit na rin ako ng brand ng cologne, shampoo at conditioner mapansin mo lang.

Hay, tingnan mo nga naman, kahit di mo pa rin ako pinapansin, umabot pa rin sa ganito katagal ang paghihintay ko sa iyo. Ewan ko ba... desperado na yata talaga ako’ng mapagbigyan.

Nang isang araw ay... bigla ka ba namang ngumiti at kumaway! Gusto ko rin talagang ngumiti at malundag sa tuwa! Parang gusto kong magpatumbling-tumbling papasok ng building... kaya lang... yung babae pala’ng nasa likod ko ang pinansin mo. Buti na lang talaga at lumingon muna ako bago mag-react, kung hindi baka napahiya na ako at mas lalong naging katawa-tawa ang itsura ko.Baka lalong di mo na ako pansinin.

Kahit dinidedma mo pa rin ako, may gana pa rin akong alamin ang schedule mo, ang cellphone number mo, pati na rin landline number n’yo. Kahit hindi ko man makita ang pangalan mo sa inbox, napapangiti na rin ako kapag nababasa ang pangalan mo sa phonebook ng cellphone ko. Nakakapraning ano? Nakakatawa. Nakakaloka... pero... uhmm... kasi... ewan ko ba... basta... ganun lang talaga kalakas ang dating mo sa akin.

Sa totoo lang, kahit di pa ako nagkakaroon ng boyfriend, dahil sa’yo feeling ko lahat ng love songs bagay sa’kin, lahat ng malulungkot at romantikong tula tugmang-tugma sa’kin, mga text messages tungkol sa pagmamahal ay talagang para sa akin.... para sa love story natin....

Ano ba ito? Kahit tatlong taon na tayong ganito, hindi pa rin ako nawawalan ng pag-asa. Gusto kong mainis sa sarili ko pero palagi naman kitang naiisip. Nakakahiya mang sabihin pero dead na dead talaga ako sa’yo. Kahit pa dedma sa’yo ang beauty ko, sa tuwing gumigising ako, nasasabi ko pa rin sa harap ng salamin,

“hay... sana makasabay ko na naman siya sa dyip ngayon...”

*e2 din kuniha ko lng. salamat sa site na un...

One concealer a day
keeps the blue in my eyes away.
One piece of paper napkin
for a drop of tear;
A heart is broken
for a love unclear;
An ounce of lipcolor
to highlight the grin;
A centiliter of toner
to refresh my soaked skin;
A glass of milk
for the lies you made;
A bottle of sedative
for the years you faked.

In attempt to make you happy
I’ve become vain.
In the hope that you will like me
all I had was pain.
How long can my concealers stand your reality?
How much more can I take to make you love me?

**just got this one from peyups i just liked it!

after long years, nabukasn ko ulit ang blgodrive.. tinatamad kasi ako magsulat kasi wala lang... madaming storya.. hay.. madami akong namimisss...

• namimiss ko magsulat d2
• namimiss ko matulog
• namimiss ko maglaro sa pc
• namimiss ko magaus ng site
• namimiss ko kumain ng masarap na chocolate
• namimiss ko uminom
• namimiss ko ng tumawa ng whole heartedly
• namimiss ko ng makasama ang mga kaibigan ko nung highskul
• namimiss ko na kasama ung mga kaibigan ko sa college
• namimiss ko na pumunta ng mall
• namimiss ko magshopping
• namimiss ko kmain sa resto puro kasi ako fastfood at carinderia
• namimiss ko na manood ng cine (anu na nga ba itsura ng sinehan?)
• namimiss ko na manood ng tv dahil sira ang tv namin
• namimiss ko ang madami pang bagay at ang pinaka ay:
• namimiss ko na ako dahil hindi ako nagiging ako nung mga nakaraang araw!

hay... tulungan nyo nga ako...

just got electricity and here i am.. blogging already... i was just glad kasi may kuryente na!! hay..just wanna share sumthing...

i made this poem 2 years ago.. napagtripan ko lang palagyan ng tune kay taweek.. and the result.. a beautiful song that goes on and on in my mind.. kaso nasira ung guitar ko kaya di ko xa matugtog.. nagkasugat pa ko kasi naputol ung sdtring sa kamay ko.. waahhh... but it was really graet!! thanks Arbrick!! you are really great!! Luv yah!!

here are some of the lines:

"... i know it was wrong from the start all along to fall for you is a risk but my heart can never be fixed... you gave me sweet memories but i don't know if i'll beleive.... you told me you love me but why did you left me..."

well.. hay.. i really hate the worrd "SELOS" at the moment coz there's nothing to be jelous about. why are people getting jealous with the soo much attention you have to give to another person.. as if they don't understand.. i'm getting sick of it. oh well...

the meaner me has began to come up... just getting started on them... goodluck on those people na hindi na nahiya sa loob ng simbahan... let's see who's going to be the winner!!! hahahaha!!!!

 we hardly shared a glance

to meet and know each other

but now the time is up

the band is parking up,

we'll find another chance

to meet again together

and fill each other's cup

i feel like breaking up

it's those times that almost always make me cry

before we say goodbye

i need to let you know i love you

*thank you for playing my music,

thank you for singing my song

thank you for sharing a moment

coz with you i feel i really belong

thank you for keeping me company

thank you for being my friend

and if our paths should cross somewhere

somewhere, i'd like to sing this song again

"...'wag kang mag-alala..Di ako luluha Kung may kapiling kang iba Di na pipilitin pa.. Itong damdamin ko sa'yo Medyo maninibago Pero ayos lang sakin 'to..."

hey.. i am missing sumone. not that i don't see that person anymore. it's because the way HE treats me is not the same as before. oh no...last nyt, i wa fixing my rum.. waiting for sumone to text me.. he never texted me anymore. he doesn't seem to care if i sleep very late and he doesn't care anymore if i would text him or not.. maybe i'm just being paranoid.. ahhh...d*@^n it...

i'm getting a part time job.. and i'm excited about it. it's only in the parish and i don't know how much the income would be but i'm glad i'd be working there. i would get to know the persons working there better.. yey!!! plus, i would be far from my service... yey again!!!

i miss school... now it's june, back to school.. all the rgular students would be back at their schools... and i'm not... i miss my classmates, i miss going to a classroom, i miss writing notes, i miss studying... i miss everything about being a student. weird but its true...

excited.. outing namin 2m...